LCD vs plazma

584

 Obecnie telewizory wykorzystują dwie technologie: plazmową i LCD. Ekrany plazmowe świetnie odwzorowują kolory i mają znacznie krótszy czas reakcji (ułamek milisekundy). Ponieważ poszczególne piksele same generują światło, możliwe jest uzyskanie głębokiej czerni (ale za to jasność jest niższa). Poza tym obraz o słabej jakości wygląda znacznie lepiej niż na telewizorach LCD. Wadą jest wyższy pobór energii oraz nierównomierne wypalanie luminoforu w poszczególnych komórkach ekranu.
Technologia LCD też nie jest bez wad. Dłuższy jest czas reakcji poszczególnych komórek, co może powodować smużenie na dynamicznych scenach. Ze względu na to, że panele LCD muszą być podświetlane za pomocą świetlówek lub diod LED, sporo telewizorów LCD nie jest w stanie uzyskać głębokiej czerni. Wadą jest też fatalna jakość obrazu SD, ponieważ ekran uwydatnia wszelkie wady obrazu. Jednak najnowsze modele mają elektroniczne systemy znacznie poprawiające jakość. W dodatku są tańsze w produkcji (zwykle też w zakupie) od plazm, a ponadto pobierają wielokrotnie mniej energii. To tłumaczy ich popularność.
Oczywiście producenci starają się przyciągnąć nabywców także innymi cechami. Jedną z nich jest bardzo efektowne menu ekranowe. Nowe telewizory mają także złącza USB i LAN, a dodatkowo można dokupić do nich Wi-Fi. To pierwsze pozwala podłączać do telewizora pamięci USB, a oprogramowanie telewizora umożliwia wyświetlanie multimediów zakodowanych różnymi kodekami.
Natomiast łącza sieciowe (ethernet i Wi-Fi) pozwalają na odtwarzanie mediów znajdujących się na dysku komputera podłączonego do lokalnej sieci domowej, wyświetlanie treści z internetu (wiadomości, YouTube, Picasa, Skype, Facebook i in.), a także szybką aktualizację oprogramowania telewizora.
Wybór należy tylko do nas, często zadecyduje jednak cena, nie warto jednak kupować najtańszych modeli, dobry tv 42′ można kupić już za około 170 000 isk.